Pytyja spod dębów trzech
piątek, 03 sierpnia 2012
Drugi list do króla Henryka

Prezentuję list wstępny do "Cudownych Wróżb za 1557 rok". Skierowany, podobnie jak list wstępny do II tomu "Proroctw" (tzw. centurii) do króla Henryka II. I podobnie jak tamten pełen wychwalania zalet tego władcy w sposób tak nierealny, że aż zastanawiający.
Jeśli jednak przyjąć owe nadmierne pochwały jako skierowane do innego władcy, który dopiero ma objąć panowanie, treść zaczyna błyskać wielką ilością informacji i podpowiedzi, choćby na temat jak go szukać i po czym poznać!
Zespół wymienionych cech, tak urodzenia jak charakteru opisuje bowiem świętego krola, potomka rodu świętego Graala, który przyszedł niegdyś do Europy z morza. Francja południowa, jak i Szkocja pełna jest pamiątek i legend po tamtej historii.
Przeczytajcie sami.

CUDOWNE Wróżby za 1557 rok.
Dedykowane arcychrześcijańskiemu Królowi, Henrykowi, drugiemu tego imienia,
Ułożone przez pana mistrza Michela Nostra Damusa, Doktora Medycyny z Salon de Craux w Prowansji.

Wbrew tym, którzy tylekroć życzyli mi śmierci.
Pozostanę nieśmiertelny za mego życia i po mojej śmierci, a moje imię będzie znane powszechnie bardziej jeszcze po mej śmierci.

Wydane w PARYŻU, przez Jaques Kervera, ulica świętego Jakuba pod dwoma Kogucikami. 1557 rok. Z przywilejem od Króla

Nader Niezwyciężonemu i nader potężnemu Królowi, Henrykowi wtóremu tego imienia, Michel de Nostradame życzy zwycięstwa i szczęścia

po powrocie z Waszego dworu, o Najjaśniejszy i niezwyciężony Królu, nie bez sowitej zapłaty od Waszej Wysokości, a wróciwszy następnie do mych samotniczych studiów, zawierzam się Waszej olbrzymiej dobroci, tak Cesarskiej jak Królewskiej. Ona kazała mi powziąć tę nieobyczajną śmiałość poświęcenia przepowiedni za 1557 rok Waszej Wielmożności. A ze względu na to, że w ubiegłym roku przestworza nie mogły być tak pogodne, ani gwiazdy ułożone, nie podejmuję możliwości wyszczególnienia tak rozlegle faktów i przyszłych przepowiedni z 1556 roku. Nadto czuję się prawie zupełnie oślepiony, gdym [został] rażony z Nieba istnieniem ujrzanym i dotkniętym oraz przemawianiem do pierwszego monarchy tego świata, pierwszego Króla Królów, prawicy całego chrześcijaństwa. A w dowód jakiejś szczęsnej pomyślności epoki ustanowione są te [w domyśle: planety], które przebywają w otoczeniu tak wszechwładnego Słońca, jak przed obliczem Waszego bezmiernego majestatu, co jest wywiedzione z nader pewnego poglądu i wiarygodnej nauki.
Koniecznym jest wyznać, jako Temu, kto jest ustanowiony Królem pośród mrowia tak wielkiego i nieprzeliczonego ludu, kiedy jest to rzecz nadprzyrodzona - złożyć ciało z piątej esencji z elementów i być nieśmiertelną urną oraz wywodzić swe pochodzenie od wielkiego odwiecznego Boga, że Wasza cudowna niepokonalna cnota wespół z rzadką dobrocią, zdarzającą się garstce Królów za wyjątkiem ubóstwienia [sic!], może się słusznie równać z pamiętnymi czynami najstarożytniejszych Opiewanych Królów Waszych poprzedników. Mają one tyle samo nieśmiertelnej orlistości sławionej zapisami historiografów, co ich pamiętne czyny. Wszelako pragniemy przyrodzonymi racjami, z pomocą jakich jest nam ukazany pewien przewodnik w celu poznania, zrozumieć i wybadać prostą miarę wszelkich ich nadprzyrodzonych przyczyn pod sklepieniem, podległych globowi niebieskiemu. I wespół z autorytetem wielu, zupełnie jednomyślnych uczonych filozofów i teologów, wyznamy, że Wasz Majestat stworzony jest czymś więcej, niż człowieczym. To doprawdy zaistnienie jakiegoś niebiańskiego daru przybyłego z sadyby Bożego mieszkania i posłanej Francuzom. A spośród mnóstwa i niezliczonej grupy książąt, pochodzących z różnych narodowości, zarówno w ciągu minionych jak obecnych epok, nie ma nikogo, kto godzien byłby zostać zaszczycony podobnym Królewskim mianem. Acz owszem jest taki, z tego względu, o Sire, zadam koniec, by zazdrośni nie brali się do schlebiania w tym przedmiocie, i z tego powodu, że szczupłość książeczki nie może obszerniej rozszerzyć tematu, szeroko objaśniam każdy miesiąc, w miarę jak są mi ukazywane niebiańskie obrazy. Zaiste, będzie paru poruszonych [ukryte: podchmielonych] i mężów [ukryte: znachorów], którzy uznają to za niespotykane [też: dziwaczne]. Ale ten, którego jedynie kilka rzadkich osób jest zdolnych zrozumieć, przeważnie upada pod krytyką liczniejszych. Owa racja jest nazbyt oczywista. Tym sposobem przychodzi rozważyć Wam cudowne przyczyny cnoty owej natury Boga, która nakazuje poruszać Niebo, aż kiedy około nocnych godzin ujrzymy podniesienie oblicza ziemi, znienacka przyjdzie przedstawić się naszym oczom obyczajom tej wielkiej niebiańskiej fabryki, złożonym z tak bogatych ornamentów oraz wytworzonej z kamieni szlachetnych tak precyzyjnych, iż wraz z czystą i jasną chwałą oraz ustawicznym ruchem przenikającymi wszystkie strony, na mocy zestrojonych harmonicznie cnót, jak i lat przewrotu oraz lat wielkich koniunkcji, wszystkich prawidłowo zgodnych, sąd dopiero może okazać się prawdziwy. Wszelako zostanę ochronionym o, Sire wobec oszczerców przez Wasz bezmierny majestat Jak pod tarczą Ajaksa.
Ogłaszając z szorstka [?] koniec, o arcychrześcijański Królu modlę się do wielkiego nieśmiertelnego Boga, aby przyznał Wam długie życie, zdrowie, i Wam samym to, co Wasi doświadczyli od Was.

Z Waszego miasta Sallon de Craux w Prowansji, 13 stycznia 1556 roku na 1557 rok.
Przez Waszego nader pokornego, nader posłusznego sługę i poddanego, Michela de Nostradame.

Tłumaczenie z oryginału Ewa Seydlitz