Pytyja spod dębów trzech
Blog > Komentarze do wpisu
Przemiany w ultrafiolecie

 

Z listu wstępnego do 1 części "Przemian..."

Przedstawiam Czytelnikom swoją kolejną książkę (po "Symbolach sennych – znakach na Drodze do Życia"), dotyczącą tematu zjawisk możliwych do przeżycia w stanie snu i sennego transu. Jej tytuł przyśnił mi się kilka lat wcześniej, zanim jeszcze nawet przyszło mi do głowy, że cokolwiek poważniejszego w życiu napiszę.

Aby wyjaśnić, choć w małym skrócie, motyw i cel jej powstania muszę wrócić do podstaw, a więc do początku mojego życia i charakteru, z którym przyszłam na świat. Otóż od dziecka cechuje mnie uporczywe dążenie do odkrycia sensu życia i budowania jedności z wielu porozrzucanych i sprzecznych ze sobą przekonań. Przez wiele lat były to budowle co rusz sypiące się i nietrwałe, ponieważ od żadnej z osób uważanych za autorytet nie zdołałam dostać zadowalającej odpowiedzi na gnębiące mnie ciągle pytania i wątpliwości. Brzmiały one tak:

Na podstawie jakich konkretnych, subiektywnych przeżyć niektórzy ludzie, nazywający siebie mistrzami duchowymi, "starymi duszami", czy awatarami twierdzą o sobie to, co twierdzą?

Co daje im tę niezbitą pewność, którą zarażają innych i która niekiedy porusza autentyczną moc wpływającą na rzeczywistość?

Skąd wiedzą, kim są i do czego zmierzają?

Jak wygląda w praktyce, krok po kroku, proces samouświadomienia i samorealizacji duchowej?

A także zdobywanie przez nich informacji o światach duchowych, osobistych przeistoczeniach, karmie do odpracowania, misji swojego życia, istotach niematerialnych, ciałach subtelnych, czekającym ich w przyszłości przeznaczeniu?

No, i w rezultacie jak to się ma do treści pism świętych z różnych objawionych religii, uważających się za najprawdziwsze i jedyne spośród wszystkich?

W końcu odpowiedzi zaczęły przychodzić same. Stało się to zaraz po tym, gdy odkryłam w sobie klucz do symboli sennych (wystarczyło kilka, dwa-trzy dni) i zrozumiałam treść wizji, które od długiego czasu otrzymywałam z Nadświadomości. Następnie, zanalizowawszy według tego klucza własne sny, zauważyłam – idąc za doświadczeniem Carla Gustava Junga – ich podobieństwo do wielu mitów z różnych stron świata oraz analogie do wizji ludzi uznawanych powszechnie za świętych i wtajemniczonych.

Na dodatek okazało się, że zawierają w sobie coś jeszcze, co szczególnie mnie zastanowiło. Bowiem dość często rejestrowałam w nich konkretne wzmianki i podpowiedzi (nazwy miejsc, daty, liczby, imiona i nazwiska), które nabierały dla mnie ważności i znaczenia dopiero po kilku, a nawet kilkunastu latach, gdy zaczęłam zgłębiać pewne dziedziny wiedzy, mające z nimi związek.

Zrozumiałam, że większość świętych tekstów zawiera w sobie ogromny ładunek ścisłych i konkretnych informacji, dotyczących naszej rzeczywistości i jej historii. Zostały one genialnie (i prawdopodobnie całkowicie świadomie) zaszyfrowane właśnie w języku snu, języku żywych symboli, zdolnych obudzić (tak samo jak np. numerologia, litery hebrajskie, hieroglify, horoskopy astrologiczne, heksagramy Księgi I-Cing, karty Tarota, runy, pismo rysunkowe, czy obrzędowe recytacje mantr lub litanii, jak też sztuka sakralna) prawą półkulę mózgu, a tym samym zintegrować racjonalną świadomość studiującego ze sferą intuicji oraz wyobraźni, otwierając umysł na autentyczne przeżycia i doświadczenia duchowe. I tym samym umożliwić osobisty wgląd w strukturę świata.

Kim byli ludzie, którzy potrafili to zrobić na długo przed odkryciami współczesnej psychologii głębi w sposób tak mistrzowski? Z jakich przyczyn podjęli się wprowadzenia swojego uniwersalnego, symbolicznego szyfru do licznych kultur na całym świecie? Co takiego wiedzieli o przeszłości, że nie sposób było mówić o tym wprost? I co wiedzieli o przyszłości, że jednak podjęli ryzykowne zadanie pozostawienia kluczy do swojej niezwykłej Wiedzy w rękach na ogół nieświadomych, ale obdarzonych nieprzepartą ciekawością ludzi?

Spróbowałam zastosować swoje metody interpretacji i własne odkrycia w praktyce, a ich efekt, razem z próbą sformułowania odpowiedzi na powyższe pytania, zamieściłam właśnie w "Przemianach...".

Kolejnym, ważnym – tak samo dla mnie, jak i dla losów tej książki – krokiem stało się przypomnienie dwóch moich poprzednich wcieleń i odnalezienie śladów jednego z nich w historii Polski i polskiej literaturze. Zdecydowałam się włączyć ten wątek do "Przemian...", gdyż stanowi nierozerwalną całość z ich przesłaniem i wydaje się w pewien sposób ważny na przyszłość, ponieważ ta książka jest swoistym dopełnieniem i kolejnym posunięciem w Grze podjętej przez obu tamtych ludzi (mnie samą) dawno temu.

Można powiedzieć, że przedstawiana właśnie książka została napisana przez wszystkie trzy moje osobowości, dopełniające się w czwartej – kosmicznej i wybiegające ku piątej, transcendentalnej. Każda z nich znalazła swoją dziedzinę, temat i sposób ekspresji, i wzbogaciła je o specyficzne własne doświadczenia i wiedzę.

Mam nadzieję, że każdy Czytelnik znajdzie w niej coś ciekawego dla siebie i to, co zdołałam zauważyć i przemyśleć choć trochę ułatwi mu znalezienie własnej drogi w lesie porozszczepianej na cząstki i porozrzucanej bezładnie na półkach bibliotecznych, wiedzy, z której zbudowana jest nasza zachodnia kultura.

Warszawa, 17 września 2001 roku 

czwartek, 19 stycznia 2017, transwizje
Tagi: wizje

Polecane wpisy

  • Czytając Swedenborga

    „Dziennik snów 1743-1744” Emanuel Swedenborg przełożył, przedmową i przypisami opatrzył Mariusz Kalinowski Posłowie prof. Dr hab. Bolesław Andrzejew

  • 20 i 7

    W dniu 19 lipca t.r. zapisałam na innym blogu taki swój sen [Był to] Sen fabularny z następującą akcją-ilustracją. Młodzi kupują małe mieszkanie, urządzają się,

  • Martwe miasto

    Sen: Jechałam pociągiem i studiowałam niewielki objętościowo tekst jakiejś przetłumaczonej książeczki, napisanej przez Nostradamusa. Były w nim konkretne naprow

  • Pętla czasowa

    Czasami przyszłe wydarzenia są mocno zdeterminowane i nie można ich zmienić. To objawia się w wizjach, przez niewyraźne kolory, minimalizm, czarny lub szary kol

  • Rodzaje wizji

    Według teorii, którą sprawdzam od kilku miesięcy, z dużą pewnością wnioskuję, że szyszynka ma udział w powstawaniu wizji. Najczęściej pojawiają się one w półśni